Jako subskrybent ponad 140 feedów — i zaznaczam, że nie ma wśród nich ani wykopu, ani joemonstera, ani demotywatorów ni nawet basha — zmagam się czasem z natłokiem informacji. ;-) Stąd, chciałem sobie trochę poukładać cały ten chaos. Odchodząc na chwilę lekko od tematu:

ilość wpisów zauważalnie zwiększyła się w połowie miesiąca :-)

Naturalnym jest, że przy tej ilości informacji (1600+ postów w ciągu ostatnich 30 dni, co daje blisko 60 dziennie), nie wszystko można traktować na równi. Trzeba wypracować sobie jakieś kategorie, na podstawie których będzie można odpuścić sobie te mniej interesujące kanały na rzecz rodzynek.

• Pierwszy podział, jaki mi przyszedł do głowy, to wszelkie masówki, wsród których występuje bardzo niskie ratio interesujących wpisów. Pasuje tu większość „rozrywkowych” kanałów (komiksy, tumblelogi, fajne youtuby, wybrane stocki czy inne „interesujące” zdjęcia, etc). Poza tym są to wszelkie kanały produkujące zbyt dużą do przetworzenia na bieżąco ilość informacji — generalnie cały flicker (nie to, że sobie fotki oglądam — choć pewnie mógłbym — to przeważnie jakieś screeny, interfejsy, rozwiązania software’owe), tabloido-blogoidy informacyjne, linkblogi, komentarze. Z innej beczki: również Facebook i content tworzony (lub udostępniony) przez znajomych (Yammer, shared w Google Readerze).

• Druga grupa, największa, to cały mainstream. Niekoniecznie duża ilość wpisów per feed, ale kumulatywnie dość pokaźna. Pasuje tu wszystko, co nie jest na tyle wybitne, aby trafić do trzeciej grupy, po prostu. :)

• I trzecia, czyli perełki. Grupa blogów (powiedzmy koło 20), których updatów za nic nie chcę przeoczyć — i trzymam w readerze, pomimo, że ostatni update miał miejsce w kwietniu… Zeszłego roku. :)

Kolejny podział jest dużo bardziej subiektywny — po prostu podczas przeglądania readera niektóre kanały czyta się chętniej od innych. Oh, pardon, miałem na myśli przegląda, bo wszak nie czytamy, a jedynie skanujemy, muskamy wzrokiem… :) Erm, co to ja pisałem… Czyli idea jest prosta — każdy feed może dostać osobno swoją ocenę, na podstawie której sięgamy po niego częściej, lub rzadziej.

No tak, ale po co to wszystko?

Dlatego, że każdą z tych grup czyta się inaczej. Najbardziej odróżnia się pierwsza grupa, która w ogóle nie pasuje do „readerowego” trybu pożerania contentu. Przynajmniej przy mojej skali. Przydałoby się narzędzie, które jest agregatem „śmieciowatych” wpisów do przeczytania w wolnym czasie, albo nigdy (bo i tak nie będzie żal, jak nie zobaczymy ostatniego stripu dilberta czy xkcd). To raz. I nie mówię tu o Instapaper.

Dwa — gdyby cały ten content był jednym streamem… No chyba pochlastać by się można. :) Cały podział, zarówno ten przedstawiony przeze mnie, jak i dowolny inny, który istnieje (świadomie bądź nie) w głowach innych użyszkodników, byłby po prostu bezużyteczny — bo fizycznie nie dałoby się wyfiltrować (o ile w ogóle odróźnić) wartościowych wpisów.

Tym przydługim wstępem możemy wrócić do meritum i skupić się na rzeczy dość banalnej. Cały ten nieuporządkowany streem blipowy trzeba poukładać w folderki i dodać im oznaczenie ilości nieprzeczytanych wiadomości (czytaj: tak jak w google readerze). Ludziom dać możliwość tworzenia własnych klasyfikacji i podziałów, a efektywnie umożliwić korzystanie z blipa w sposób inny, niż w realtime.

Like, that’s it. Im speechless. Nie ma nic więcej do dodania — dla mnie to tak proste i zarazem cudowne, że nie trzeba więcej tłumaczyć. Jeśli powyższy akapit sam się nie broni, to ja chyba nadaję na innych falach, niż cała reszta interwebu. ;)